Stemmen vanop het terrein: Marie-Lise, 27, Medibus Brussel

Wat was je eerste contact met Dokters van de Wereld? 

Dat was tijdens mijn Master Global Health (globaal gezondheidsbeleid) in Maastricht. Daar hoorde ik over Dokters van de Wereld, dat werd voorgesteld als een belangrijke organisatie en verdediger. Al snel werd ik vrijwilliger bij de Medibus van Dokters van de Wereld. Sinds anderhalf jaar doe ik ook een doctoraatsonderzoek naar de toegankelijkheid van zorg in Anderlecht en Tienen. 

Als vrijwilliger kan ik mijn onderzoek aanvullen met wat ik bij de Medibus observeer: de ongelijkheden en obstakels bij de toegang tot zorg voor mensen in een precaire situatie in Brussel. Mijn vrijwilligerswerk versterkt mijn onderzoek, dat ik me niet kan voorstellen zonder direct contact met het veld. 

Wat zeg je erover als je met je omgeving over je vrijwilligerswerk praat? 

Ik zeg dat het een zeer sterke menselijke ervaring is. Ten eerste gaat het om teamwerk tussen positieve, betrokken en gemotiveerde mensen die allemaal een avond vrijwilliger zijn voor Dokters van de Wereld en die allemaal getuigen van oprechte aandacht en echte zorg voor elkaar. Er is echt een goede sfeer in het team. We briefen voor het spreekuur, verdelen de rollen voor de avond, en aan het einde debriefen we hoe het is verlopen. 

Het is ook sterk in de uitwisselingen met het publiek dat naar het spreekuur komt. Het zijn net zozeer verhalen als mensen die bij ons aankomen. Vaak zijn het ook ingewikkelde of gebroken levensverhalen. Dat is zwaar. 

Soms worden we ook geconfronteerd met verzoeken waarbij we niet kunnen helpen, we staan machteloos en riskeren de mensen tegenover ons teleur te stellen. Als we niet alles kunnen veranderen, kan soms een woord, een opmerking al het begin van verandering zijn. En dat is ook sterk. 

Ik nodig mijn omgeving trouwens uit om niet te aarzelen om vrijwilliger te worden bij Dokters van de Wereld, want dat geeft een veel genuanceerder beeld van de werkelijkheid dan wat politici of sociale media erover kunnen zeggen. 

Wil je ons een ervaring uit je vrijwilligerswerk delen? 

Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik tijdens een spreekuur een man van rond de dertig uit Oost-Europa. Hij kwam soms naar de Medibus. Hij was nogal gesloten, wat teruggetrokken. Maar ik ben uiteindelijk met hem in gesprek gegaan. Hij vertelde me dat zijn seksuele geaardheid niet werd geaccepteerd in zijn gemeenschap, in zijn cultuur, en dat hij zijn land had moeten verlaten. Hij had op verschillende plaatsen gewoond, in situatie van dak- en thuisloosheid, en was verslaafd geraakt aan bepaalde middelen. Hij zei dat hij probeerde te stoppen, omdat hij voelde dat zijn lichaam niet verder kon. Ik herinner me nog heel goed hoe hij zijn lichaam beschreef: als een machine die elk moment kon stoppen, omdat ze te veel had geleden. Hij zei dat hij van dag tot dag leefde, zonder te weten of hij er de volgende dag nog zou zijn, en dat hij daar vrede mee had. 

Dit lange, open en eerlijke gesprek leidde er natuurlijk toe dat we ons aan elkaar voorstelden door eenvoudigweg onze voornamen uit te wisselen. Dit moment raakte me diep, en ik geloof hem ook: het leek erop dat hij zich 'gezien' voelde door mijn vraag 'hoe heet u?'. 

Daarna vertrok hij en zei dat hij niet wist of hij de volgende keer nog zou zijn, gezien de fragiele toestand van zijn lichaam. Ik was erg geschokt door zijn situatie: ik voelde me machteloos tegenover een situatie die dicht bij wanhoop lag. 

Maar enkele weken later kwam dezelfde man terug naar een spreekuur, herkende me met een glimlach, groette me bij mijn voornaam. Zijn situatie was misschien niet radicaal veranderd, maar ik dacht dat ons gesprek hem misschien ook had geraakt. Dat stelde me enigszins gerust.