Stemmen vanop het terrein: Jan, 70, verpleegkundige COZO Antwerpen

“Dit is niet mijn eerste ervaring als vrijwilliger: ik heb vroeger jarenlang gewerkt als vrijwillig officier bij de brandweer. Op een bepaald moment besliste ik dat het tijd was voor iets nieuws en via ATV (de regionale televisie van Antwerpen) botste ik op een reportage over Dokters van de Wereld. Ik ging naar de infoavond en wat ik daar zag en hoorde, beviel me. Na een inloopperiode vond ik al snel mijn draai en sindsdien draai ik twee à drie keer per week mee met de Antwerpse afdeling van Dokters van de Wereld."

"Mijn werk hier is heel gevarieerd. Op maandag ben ik present op de inloopdag. Op die dagen kan iedereen vrij bij ons langskomen, doen we een eerste screening en geven we indien nodig een vervolgafspraak. Op andere dagen assisteer ik tijdens de reguliere artsenconsulten en door mijn verleden in operatiekwartiers help ik ook mee tijdens de permanenties voor kleine chirurgie.”

“Ook de verhalen en de mensen die komen aankloppen bij Dokters van de Wereld zijn erg uiteenlopend. Vandaag houden we bijvoorbeeld onze consultaties rond reproductieve en seksuele gezondheid. In de wachtzaal zit momenteel een jonge vrouw die nood heeft aan anticonceptie, maar daar de middelen niet voor heeft. En net daarvoor zagen we een vrouw die uit Somalië is moeten vluchten nadat een extreem-islamitische militie haar zoon had vermoord omdat de etalages van haar kledingboetiek ‘te uitdagend’ waren. Ze doolt intussen al jaren rond in ons land, is dakloos en kampt met een chronische baarmoederziekte. Zonder dit centrum zou ze nergens anders terechtkunnen.”

“Het is makkelijk om kwaad te worden als je ziet hoe mensen onnodig in de miserie worden geduwd. Zo kwam hier recent een man langs die letterlijk doodziek was. We adviseerden hem om naar de spoed te gaan, maar hij was zo bang voor de kosten dat hij carrément niet durfde gaan. Via bemiddeling konden we er uiteindelijk toch voor zorgen dat hij een gratis scan kreeg. Daaruit bleek dat hij een ernstige vorm van tbc had, waardoor hij toch opgenomen kon worden op de intensive care. Dat is natuurlijk positief, maar op dat soort momenten vraag ik me tegelijkertijd af wat er met die mens was gebeurd als hij niet op organisaties zoals de onze had kunnen rekenen. Ons Belgische zorgsysteem is goed als je alle hokjes afvinkt, maar soms bikkelhard als je aan de rand van de samenleving staat. Het is een paradox: mensen aan de rand van de samenleving verkeren door hun zware leefomstandigheden vaker in een slechte gezondheid, en toch worden ze als eerste uitgesloten van het zorgsysteem. Dat slaat toch nergens op?”

“Mijn motivatie om hier te werken is dan ook eenvoudig: iedereen heeft recht op zorg, of ze nu oud, jong, rijk, arm, zwart of wit zijn. Gezondheidszorg moet niet aan cherry-picking doen en selecteren op kleur, papieren of iemands financiële status. In het dokterskabinet is iedereen gelijk. Of dat zou toch zo moeten zijn. Hier bij Dokters van de Wereld vertrekken we elke dag vanuit dat principe. Mijn raad voor iedereen die overweegt om als vrijwilliger aan de slag te gaan bij Dokters van de Wereld is dan ook: doen, doen en nog eens doen!”