"Er worden elke dag bijna 130 baby's geboren in Gaza, vaak te zwak om te overleven."

"Twee jaar zijn verstreken sinds het begin van de oorlog in Gaza, twee jaar van constante angst, stromen bloed, gedwongen verplaatsingen, evacuaties, het gebrul van drones en straaljagers. Twee jaar van voortdurende honger, water- en elektriciteitsuitval, verwoeste of opzettelijk aangevallen ziekenhuizen, een leven gereduceerd tot louter overleven te midden van de ruïnes.

Ik moest met mijn kinderen van de ene naar de andere plek vluchten, hun ogen afschermen van het bloed en de verminkte lichamen, hen geduld en veerkracht bijbrengen zonder dat ik zelf wist hoe ik het moest verdragen. Elke ochtend knuffel ik ze voordat ik naar mijn werk vertrek, doodsbang dat ik ze misschien nooit meer zal zien. 

En ik ben niet de enige. In heel Gaza doorstaan ​​moeders onuitsprekelijke verschrikkingen. Ze verliezen hun man, hun kinderen en hun huis. Ze lijden honger. Sommige vrouwen slagen er na jaren wachten eindelijk in om te bevallen, alleen om hun kinderen voor hun ogen te zien sterven in brute luchtaanvallen. Zwangere vrouwen bevallen buiten het ziekenhuis, zonder medicatie of anesthesie. Velen ondergaan een keizersnede zonder adequate pijnstilling. Het aantal miskramen heeft een alarmerend niveau bereikt: meer dan 300% tijdens deze oorlog. Moeders zijn verstoken gebleven van de meest essentiële begrafenisrituelen om te rouwen om een ​​verloren kind. Het grootste deel van de bevolking van Gaza is gedwongen ontheemd en zoekt zijn toevlucht in opvangcentra, scholen, ziekenhuizen of bij familieleden. Elke dag worden bijna 130 baby's zwak geboren, vaak te fragiel om te overleven. 

Hun moeders zijn verzwakt door honger, uitputting en psychologisch trauma. En deze baby's zijn veel kwetsbaarder dan ze zouden moeten zijn en zullen waarschijnlijk langdurige gezondheidsproblemen ontwikkelen. Soms gaan couveuses kapot, is er geen medische hulp beschikbaar en wordt het weinige aanwezige medische personeel gedwongen wonderen te verrichten onder onvoorstelbare omstandigheden. 

Ik zag moeders hun kinderen vasthouden, niet in staat om ze borstvoeding te geven. Een moeder vertelde me: "Ik had al dagen niet gegeten en mijn baby huilde om melk die ik niet kon geven." Dit alles onder het gebrul van drones en straaljagers. 

In Gaza kost de oorlog levens, maar put ze ook langzaam uit, waardoor moeders en kinderen gevangen zitten in een vicieuze cirkel van angst, honger en wanhoop. Ziekenhuizen zijn verwoest, medische apparatuur is verdwenen en artsen opereren in het donker. 

Toch blijft de band tussen moeder en kind, te midden van al deze verschrikkingen, bestaan. Moeders wiegen hun kinderen alsof ze de toekomst in hun armen houden en fluisteren verhalen, gebeden en lieve woorden om hun trillende harten te kalmeren. 

Een kind voeden, een traan wegvegen, een trillende hand vasthouden: elk klein gebaar wordt een strijd tegen de onverbiddelijke druk van de oorlog. 

Na twee jaar oorlog ben ik moederschap in Gaza gaan zien als een tastbare vorm van veerkracht. Elke gedeelde maaltijd, elke weggeveegde traan, elke hartslag die we beschermen, is een daad van verzet. 

Lees meer: ​​MdM-rapport