Interview met Claire Bourgeois, voorzitter van Dokters van de Wereld

Mijn parcours…

“Na mijn studies Geneeskunde ging ik in 1979 aan de slag voor Artsen zonder Grenzen in Thailand om de Cambodjaanse vluchtelingen te helpen. Bij mijn terugkeer in België in 1980 stond ik mee aan de wieg van de Belgische afdeling van Artsen zonder Grenzen. 14 jaar later begon ik bij het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen (UNHCR). 22 jaar lang heb ik in allerlei functies en landen gewerkt, van Congo en Burundi tot Noord-Kosovo, Tsjaad, Afghanistan, Irak tot Jemen en de Centraal Afrikaanse Republiek. Op het eind van mijn carrière was ik Algemeen Inspecteur voor het Hoog Commissariaat in Genève.”

Hoe ik Dokters van de Wereld leerde kennen…

“Toen ik Dokters van de Wereld leerde kennen in 2015, voelde ik mij meteen aangesproken door het belang dat ze hechtten aan samenwerkingen met lokale partners, het bevorderen van de autonomie van al wie langskomt in hun projecten maar ook hun inspanningen om tot een goede samenwerking te komen met de nationale Ministeries voor Gezondheid. Dat klinkt vandaag misschien logisch, maar je moet weten dat die lokaal verankerde aanpak in de jaren ‘80 en ‘90 nog redelijk uniek was. Anno 2025 zijn we met Dokters van de Wereld zeer sterk verankerd in de lokale gemeenschappen en werken we met lokale overheden, talloze lokale partners en bijna uitsluitend met mensen die afkomstig zijn uit de landen waar we werken. Dat zorgt voor wederzijds respect, vertrouwen en duurzaamheid op de lange termijn. Dokters van de Wereld is zich volgens mij altijd bewust geweest van de valkuilen van een neokoloniale en paternalistische aanpak en die waakzaamheid werpt nog steeds zijn vruchten af."

Waar ik van wakker lig…

"De opkomst van autoritaire regimes zorgt voor een gestage uitholling van het Internationaal Humanitair Recht. Het symbool van de witte vlag lijkt niet meer te bestaan, het bombarderen van hospitalen en zorgmedewerkers al lang geen taboe meer. De rechten van de mens worden steeds vaker met de voeten getreden, ook in Europa. Kijk maar naar ons land, dat de meest basale rechten van pas aangekomen asielzoekers negeert en mensen met oorlogstrauma’s naar een stuk karton in de metro stuurt. Dat ze hiermee de wet overtreedt en al door verschillende rechtbanken is veroordeeld, lijkt onze politici niet te deren. Dit zijn gevaarlijke precedenten en symptomatisch voor de afkalving van onze sociaaldemocratische rechtsstaat."

Waarom ik blijf vechten…

"Bij Dokters van de Wereld zijn mensenrechten geen hol begrip. Elke dag maken we van die mensenrechten iets heel concreets: we voorkomen dat zieke daklozen op straat creperen, omringen mensen zonder papieren met medische hulp en gaan op zoek naar verzwakte mensen in stations en metro’s. Mijn boodschap aan onze donateurs en medewerkers: we mogen ons niet laten ontmoedigen door wat zich momenteel rond ons in de wereld afspeelt, maar ook in 2025 onze verontwaardiging inzetten als brandstof om te vechten voor waar we in geloven."