Berichten van de Oekraïense frontlinie: "De dokter die bleef"

"Dit is mijn thuis. Mijn patiënten zijn hier. Mijn familie is hier. Of ligt hier begraven", zegt hij. Als het gaat over zijn patiënten, verschijnt er een warme, trotse glimlach op zijn gezicht. Op de vraag waarom hij ondanks de oorlog is gebleven, fronst hij verbaasd zijn ogen: "Het zijn geen 'patiënten'", zegt hij. "Het zijn mijn buren."  

Volodymyr woont op nog geen kilometer van de kliniek. Dat betekent dat hij altijd in de buurt is in geval van nood, maar ook altijd dicht bij gevaar. Elke dinsdag doorkruist hij een route die anderen zouden vermijden om de polikliniek te bereiken. Daar zorgt hij voor een bevolking van bijna 3.000 mensen.  

Dr. Volodymyr werkt op nog geen 25 kilometer van de frontlinie, in de regio Zaporizja. “De oorlog ademt voortdurend in onze nek: beschietingen, gevaarlijke wegen, bommen. En nu, met de winter in aantocht, komt er een andere vijand bij: de kou. De ramen van de kliniek zijn kapot. Zonder dringende reparaties zal het onmogelijk zijn om daar te werken.” 

"Kou kan net zo dodelijk zijn als wonden", legt hij uit. Toch is hij niet van plan om te vertrekken. “Oorlog of niet, mijn plaats is hier, tussen mijn patiënten en buren.”  

De Oekraïense noodhulpprojecten van Dokters van de Wereld zijn mogelijk dankzij de steun van het departement ECHO (Europese Operaties in Civiele bescherming en Humanitaire hulp) van de Europese Unie.