Geven is Verzet

Wil jij ook verzet bieden tegen lijden, tegen ziekte, tegen onrecht, tegen onverschilligheid?

Wil je je verzetten tegen inperkingen van het recht op zorg en menselijkheid?

Doe dan een gift en steun onze projecten in België en wereldwijd.

Uw steun is een daad van verzet

We zullen het niet verbloemen: deze winter zal pittig zijn.

Voor de Belgen die in armoede belanden en op de straat terechtkomen. Voor de gezinnen die op straat moeten slapen. Voor de slachtoffers en vluchtelingen van oorlogsgeweld in Oekraïne of Congo. Voor de achtergebleven burgers in Palestina. En voor zo veel anderen...

Voor al deze mensen hebben we projecten die hen toegang geven tot zorg. Dat doen we samen met honderden vrijwilligers, medewerkers en samen met u.

Want wij weten dat u zich wilt verzetten tegen beleid of onverschilligheid waardoor onze patiënten op straat moeten slapen. Of het nu Belgen zijn, ze een andere kleur hebben of aan de andere kant van de wereld leven. Elke gift is een zorgdaad. Elke zorgdaad is een daad van verzet.

Met een gift van

90€

(63 euro na belastingaftrek) geeft u drie vrouwen in een precaire situatie in België de kans op een screeningtest en een consult bij een specialist.

Ik doe een gift

120€

(84 euro na belastingaftrek) helpt u vrouwen en kinderen in Congo die slachtoffer zijn van geweld om broodnodige medische zorg te ontvangen.

Ik doe een gift

Met een gift van

180€

(126 euro na belastingaftrek) biedt u essentiële geestelijke gezondheidszorg aan slachtoffers die door de oorlog in Oekraïne getraumatiseerd zijn.

Ik doe een gift

250€

(175 euro na belastingaftrek) biedt u levensnoodzakelijke hulp aan gezinnen in Gaza (medische zorg, medicijnen en voedingsondersteuning).

Ik doe een gift

Uw gift in actie :

UW STEUN HEEFT IMPACT.
CONCREET. HIER EN NU.

Dankzij uw verzet kunnen wij hen helpen

Maria

In 2021 verloor ik mijn Brussels appartementje. Vandaag leef ik tijdelijk in een opvangtehuis voor dakloze vrouwen in het centrum Brussel. Ik heb geen contact meer met mijn drie dochters en ik heb ernstige aangezichtspijnen na een geweldpleging. Daarom ga ik langs bij de vrijwillige artsen van Dokters van de Wereld: zij komen 1 avond per week langs om consultatie te houden in het centrum waar ik momenteel woon.

Bushra

In 2014 verliet ik Syrië. Ik was twintig. De situatie daar was niet langer leefbaar – het enige wat ik nog wilde, was veiligheid. Een toekomst zonder angst. Het moeilijkste was de angst voor mijn kinderen – of ze veilig waren, of ze gelukkig konden zijn. Nu gaan ze naar school, en ze voelen zich goed. Dat is het belangrijkste voor mij. Maar de zorgen zijn nog niet verdwenen. Mijn man heeft een behandeling nodig: hij moet elke veertien dagen een spuit krijgen. Die behandeling kunnen we niet betalen. En onze toekomst in België is onzeker.

Ludovic

Mijn naam is Ludovic, ik ben 90 jaar oud. Ik heb de oorlog meegemaakt... Ik kom uit een groot gezin en een aantal van mijn broers leven nog. Ik woon alleen in Elsene en kom elke maandag naar de Medibus. Het is soms moeilijk om alleen te wonen, ook al heb ik na het overlijden van mijn partner 28 jaar geleden nooit meer met iemand anders willen samenwonen. Ik kom koffie drinken omdat ik mensen moet zien. Ik zorg ervoor dat ik elke week verschillende activiteiten heb, zoals op vrijdagochtend ontbijten in een buurthuis.

Pascal

Ik ben 67 jaar oud, Belg en kom oorspronkelijk uit Zellik, waar ik ben opgegroeid. Ik heb 36 jaar in het buitenland gewoond. Twee jaar geleden ben ik teruggekeerd naar België. Momenteel woon ik in een opvangcentrum in Schaarbeek. Ik heb 35 hartoperaties ondergaan, waarvoor ik regelmatig op controle moet en elke dag dure medicijnen moet slikken die ik niet kan betalen. Dankzij Dokters van de Wereld heb ik deze medicijnen gekregen. Maatschappelijk werkers helpen me ook om weer toegang te krijgen tot gezondheidszorg. Zonder deze steun zou ik niet meer leven.

Bilal

Nadat ik Gaza ontvluchtte, kwam ik een maand geleden in België aan. Ik slaap op straat, nadat Fedasil me wegstuurde. Soms vind ik een bed voor een paar nachten in een daklozenopvang in Brussel. Ik ben blij dat ik vannacht een bed heb, maar dit is geen plek voor vluchtelingen. Ik voel me hier niet veilig, ook al ben ik hierheen gekomen om me veilig te voelen. Ik had er niet op gerekend dat ik als een buitenstaander behandeld zou worden.

Donner, c'est résister